Searle odwołuje się do rozróżnienia ontologicznego i epistemologicznego rozumienia subiektywności. Jego zdaniem świadomość jest zjawiskiem obiektywnym w sensie epistemicznym (to, że ktoś jest świadomy danego doświadczenia, nie jest efektem jego subiektywnych opinii czy postaw, ale faktem obiektywnym), ale subiektywnym w sensie ontologicznym (doświadczenie świadome istnieje jedynie jako subiektywne doświadczenie należące wyłącznie do kogoś).za:Michał Wierzchoń, Granice Świadomości. W poszukiwaniu poznawczego modelu subiektywności, WUJ, Kraków,2013, s. 16. Oryginialna idea: Searle, J.R. (1998). How to study consciousness scientifically. Philosophical Transactions of the Royal Society of London. Series B: Biological Sciences, 353(1377), 1935–1942..

Intencjonalność i kierunki dopasowania Definiuje Searle intencjonalność jako własność wielu stanów i zdarzeń mentalnych, za sprawą której są one skierowane na przedmioty i stany rzeczy w świecie, są o nich lub ich dotyczą. Searle wprowadza pojęcie kierunku dopasowania (ang. direction of fit), które odnosi się zarówno do aktów mowy, jak i stanów intencjonalnych. Istnieją dwa kierunki dopasowania, które określa wyrażeniami: „słowo do świata” oraz „świat do słowa”.