Techniki malarskie Portrety trumienne były wykonywane na blasze, zawsze w technice olejnej. Ponieważ blacha jest materiałem gładkim, stosowano jako podkład rozmaite media, w tym sok z czosnku, którym powlekano blachę. Taki podkład dzięki swojej lepkości zapewniał dobrą przyczepność dla farby olejnej. Portret przedstawiał zwykle zmarłego jako postać żyjącą w bardzo realistycznej formie (portret wykonywano jako popiersie na podstawie wcześniejszych wizerunków zmarłego). Artyści, zwykle anonimowi, takie bowiem panowały w ówczesnej Polsce realia klasowe, na ogół przedstawiali osobę zmarłą patrzącą na widza, nie upiększając zbytnio wizerunku twarzy, nie stosowano pochlebstwa, osoby brzydkie przedstawiono realistycznie. Różne były natomiast umiejętności artystów tworzących takie konterfekty. Pierwszy konterfekt – wizerunek Stefana Batorego – zachwyca realistycznym oddaniem rysów zmarłego, jest doskonałym przykładem portretu psychologicznego. Ten pierwszy konterfekt jest obrazem bardzo małym – ma około 10 centymetrów średnicy. W okresie późniejszym konterfekt został spopularyzowany, pod koniec XVIII wieku stając się wyrobem masowym, zaś zwyczaj takiego ozdabiania trumny dotyczył zarówno katolickiej szlachty, jak i protestantów czy bogatszego mieszczaństwa.