Zasady dotyczące zgromadzeń gminnych uchwalono 19 grudnia 1807 r., zaś pierwsze takie zgromadzenie w Poznaniu, który stanowił jedną gminę, odbyło się 10 lutego 1809 r. w poznańskiej farze. Obradom przewodniczył doktor medycyny Rutter. Na tym zgromadzeniu, na wniosek prezydenta Rossego, wybrano deputowanego do sejmu Piotra Stremlera. Kolejne zgromadzenie miało miały miejsce w lutym 1811; dokonano na nim, zgodnie z prawem, wymiany połowy deputowanych. Ostatnie zgromadzenie miało miejsce 20 lipca 1812, kiedy to Poznań przystąpił do konfederacji mającej na celu połączenie wszystkich zaborów.
Ograniczeniu uległy natomiast prawa mniejszości żydowskiej. Co prawda z punktu widzenia Konstytucji nie różniły się one od praw innych wyznań, jednak dekret z 17 października 1808 r. zawiesił prawa obywatelskie tej mniejszości. Teoretycznie okres ten miał sprawdzić zdolności asymilacyjne tej grupy społecznej, jednak odizolowanie jej od życia politycznego przyniosło odwrotny skutek, a bogatszą warstwę Żydów nastawiło wręcz proprusko, gdyż w okresie Prus Południowych posiadała ona najszersze jak dotąd uprawnienia.