Dwie propozycje dominują w mechanizmie zarządzania zawartym w tym nurcie teorii agencji: Propozycja 1: Gdy kontrakt pomiędzy pryncypałem i agentem opiera się na wynikach, wtedy agent jest bardziej skłonny działać w interesie pryncypała. Jensen i Meckling badali strukturę własności przedsiębiorstwa, włączając w to, w jaki sposób udział menedżerów we własności firmy wpływa na zgodność interesów menedżerów z interesami właścicieli. Propozycja 2: Gdy przełożony ma informacje umożliwiające weryfikację zachowania agenta, agent jest bardziej skłonny do działania w interesie pryncypała. Fama i Jensen opisali rolę rady nadzorczej jako systemu informacyjnego, który może być użyty przez akcjonariuszy do kontrolowania zachowań menedżerów.
Pozytywna teoria agencji została skrytykowana przez teoretyków organizacji za bycie minimalistyczną (Hirsch, Michaels i Friedman; Perrow) oraz przez mikroekonomistów za brak ścisłości oraz tautologizm. Jednakże wzbogaciła ona teorie o bardziej kompleksowe spojrzenie na organizacje, zainicjowała: ważne badania (Barney & Ouchi, 1986) oraz zainteresowanie publiczne.