Prawdopodobnie ponownie powrócił do Rzymu dopiero po ucichnięciu plotek na jego temat ok. 1716 r., a odwiedził wtedy takie miasta jak: Moguncja, Brema, Kolonia, Frankfurt nad Menem i Monachium.
Od 1684 r. Corelli był skrzypkiem na dworze kard. Benedetta Pamphiliego. Zadedykowane kardynałowi Sonaty triowe op. 2 zapoczątkowały polemikę z Giovannim Paolem Colonną. W tym czasie obrażony na szkołę bolońską skrzypek zerwał czasowo z nią kontakty, a jej twórcy nie dzielili się z Corellim doświadczeniami. Stosunki owe uległy ochłodzeniu co wywołało utworzenie krótkotrwałego nurtu techniki gry na skrzypcach i komponowania do niej muzyki nazwany szkołą rzymską. Jednak zauważalny jest szybki powrót twórczości Corellego do nauk Akademii Arkadyjskiej.
W 1687 r. dyrygował orkiestrą w czasie uroczystego przybycia do Rzymu wysłannika ks. Jakuba II Stuarta. W 1689 Corelli wraz z Matteo Fornarim zamieszkał w pałacu kardynała Phamphili, gdzie pełnił funkcję jego nauczyciela. W 1689 r. wykonano tam oratorium Giovanniego Lurenza Luliera z introduzionę i symfonią Corellego. Pod koniec tegoż roku zostały wydane równocześnie, w różnych częściach Włoch nowo skomponowane III Sonaty triowe z dedykacją dla Franciszka II d’Este – księcia Modeny.