W 1689 r. Corelli został pierwszym skrzypkiem w zespole występującym na koncertach w Pałacu Kancelaryjnym, powołanym przez kard. Ottoboniego. Od 1690 r. niemal do końca życia skrzypek zamieszkał wraz z Fornarim w pałacu Ottoboniego. W pałacu tym mieszkali także malarz Francesco Trevisani i rzeźbiarz Antonio Rossi (obaj byli autorami podobizn Corellego). W tym czasie Corelli poświęcił się bezgranicznie muzyce, a z całej Europy przybywali do niego uczniowie. W 1694 r. kompozytor wydał czwarte już Sonaty triowe, dedykowane swemu mecenasowi.
Corelli był znany nie tylko ze swojego wirtuozerskiego kunsztu, ale i z wysokich wymagań zarówno wobec zespołu, jak i słuchaczy. W 1706 r. Corelli wraz z Pasquinim i Domeniciem Scarlattim został ponownie przyjęty do Filharmonii Arkadyjskiej, w której otrzymał imię „Arcangelo Erimanteo” (pol. Archanioł Dźwięków). W 1702 r. Corelli po wykonaniu opery Scarlattiego w Neapolu miał uznać, że został przewyższony przez skrzypka Petrilla Marchitellego. Od 1706 r. publicznie występował coraz rzadziej, by po ok. trzech latach całkowicie zrezygnować z koncertów.