J 1,14).
Rozwój historyczny Doktryna patriarchy Nestoriusza, ogłoszona przez niego po raz pierwszy w publicznie w kazaniu na Boże Narodzenie 429 roku, natychmiast wzbudziła sprzeciw duchownych teologów i wiernych świeckich, zwłaszcza ze szkoły aleksandryjskiej. Szczególnie ostro wystąpił przeciwko Nestoriuszowi patriarcha Aleksandrii Cyryl, którego poparł swym autorytetem papież i władze świeckie Cesarstwa. By bardziej dobitnie wyrazić błędy ujęć nestoriańskich, Cyryl w połowie 431 r. sformułował zbiór dwunastu anatematyzmów, w których uznawał patriarchę Konstantynopola za zasługującego na wyłączenie ze wspólnoty Kościoła. Nestoriusz odpowiedział własnymi dwunastu anatematyzmami skierowanymi przeciw Cyrylowi. Cesarz Teodozjusz II prawdopodobnie na prośbę Nestoriusza doprowadził do zwołania 22 czerwca 431 soboru powszechnego w Efezie. Sobór zakończył się potępieniem nauk Nestoriusza i złożeniem go z urzędu patriarszego.