w porównaniu z innymi jego regiment był stosunkowo liczny. Do kwietnia tegoż roku zwerbował 12 tys. ochotników. Jego oddziały były silnie zdemokratyzowane, zgodnie z duchem purytanizmu, o awansie decydowało nie pochodzenie, a zasługi i przydatność do służby kandydata, w czym zrywano z tradycjami feudalnymi. thumb|Oliver Cromwell pod Naseby Podczas wojny w latach 1642–1645, naczelnym dowódcą sił Cromwella był hrabia Manchester, a później sir Thomas Fairfax. Mimo to, Cromwell odniósł liczne zwycięstwa: m.in. 13 maja 1644 roku pod Graham, 28 lipca 1644 roku pod Gainsborough, 11 października 1644 roku pod Winceby, 2 lipca 1644 roku na Marston Moor, co oznaczało początek końca władzy Karola I. Ostatnia bitwa wojny domowej rozegrała się 14 czerwca 1645 roku pod Naseby i zakończyła bezsprzecznym zwycięstwem wojsk parlamentu.
Po wojnie W parlamencie, który wówczas zajmował się głównie sporami religijnymi, ścierały się dwie frakcje: prezbiterian i independentów;