Pierwsza część psałterza stanowi jedno z najważniejszych źródeł do poznania systemu fonologicznego i gramatycznego średniowiecznej polszczyzny. W tekście występuje wiele archaizmów: stare formy słów jako, kako, tako, przeciwo złożone grupy spółgłoskowe, które w późniejszym czasie uległy przekształceniom, np. mołwa, mnożstwo, czrzewia, śćwirdzić czas przeszły złożony z formami słówka posiłkowego być, np. zgrzeszył jeśm, miłował jeś tryb przypuszczający ze starą odmianą słowa posiłkowego: bych, by archaizmy leksykalne, w tym słowa nienotowane w innych zabytkach staropolszczyzny, np. niezbożstwo ‘nieszczęście’, odjimca ‘obrońca’, potrzebiznny ‘ubogi’, rozliczycie ‘rozlicznie’, społowić ‘przepołowić’, uwroz ‘sznur’
Zdaniem Taszyckiego język całego polskiego tekstu psałterza zawiera cechy ówczesnego dialektu małopolskiego, przy czym pierwsza, najstarsza część nosi cechy środkowo-małopolskie, zaś późniejsze, dalsze części – cechy północno-małopolskie. Zdaniem Taszyckiego o środkowo-małopolskim pochodzeniu świadczą m.in.: formy miejscownika l. mn.