Reakcja władz niemieckich nastąpiła kilka miesięcy później. Miały się do niej przyczynić także negatywne wypowiedzi von Cramma o reżimie i obecność na filmie antyfaszystowskim w czasie pobytu w Australii. Tenisista został oskarżony o homoseksualizm, w przepisach hitlerowskich traktowany jak przestępstwo, i skazany w maju 1938 na 10 miesięcy więzienia oraz utratę stopnia oficerskiego. Osłabiona drużyna niemiecka, mimo włączenia do niej po Anschlussie kilku dobrych graczy austriackich (w tym Georga von Metaxy), przegrała bez większego oporu z Australijczykami w finale międzystrefowym Pucharu Davisa. Przeciwko wyrokowi na von Cramma protestował zdecydowanie m.in. jego rywal Don Budge, bojkotując planowane starty w Niemczech.
Po odbyciu kary von Cramm powrócił do tenisa wiosną 1939. Wobec przejścia na zawodowstwo Budge’a otwierała się przed nim szansa wygrania w końcu Wimbledonu. Wysokie aspiracje potwierdził wygrywając poprzedzający Wimbledon tradycyjny turniej w Queen’s Clubie w Londynie. Na przeszkodzie ewentualnemu sukcesowi Niemca stanęli organizatorzy Wimbledonu, którzy nie dopuścili go do startu ze względu na ubiegłoroczny proces i wyrok skazujący.