Biblioteka była otwarta dla czytelników trzy godziny dziennie – od 17 do 20, pomijając niedziele, święta oraz jeden letni miesiąc. Książki poza teren instytucji mogli wypożyczać jedynie członkowie Kuratorium, pozostali użytkownicy mogli korzystać z księgozbioru w czytelni, która liczyła 18 miejsc. W 1912 roku uruchomiono drugą czytelnię.
W latach 1829–1830 do budynku Biblioteki Raczyńskich dobudowano (prostopadle, wzdłuż obecnej al. Marcinkowskiego) skrzydło według projektu Karla Friedricha Schinkla z przeznaczeniem na galerię obrazów malarstwa europejskiego z kolekcji Atanazego Raczyńskiego. Do umieszczenia kolekcji w budynku ostatecznie nie doszło, skrzydło zostało przebudowane na hotel („Hotel Drezdeński”), a zniszczone całkowicie podczas walk w 1945 roku.
Wraz z wybuchem II wojny światowej Biblioteka Raczyńskich przestała być dostępna dla PolakówAgnieszka Baszko, Biblioteka Raczyńskich w czasie okupacji, „Kronika Miasta Poznania” 3/2009, s. 173-188.. W październiku 1939 roku dyrektorem (dzięki własnym staraniom) został Józef Raczyński, który pochodził z kurlandzkiej linii rodu Raczyńskich. Zdołał on uchronić zbiory biblioteki przed spaleniem przez władze niemieckie, udostępniał je też Polakom – mimo zakazu – w godzinach zamknięcia instytucji.