W maju 1944 został skierowany do Wojska Polskiego i w dniu 22 maja wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Armii Polskiej w ZSRR. 29 lipca 1944 został szefem sztabu 1 Armii Wojska Polskiego. 1 września 1944 Prezydium Krajowej Rady Narodowej mianowało go członkiem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a Naczelne Dowództwo WP – szefem Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. 4 października 1944 przejął od gen. dyw. Zygmunta Berlinga dowodzenie 1 Armią Wojska Polskiego. 31 grudnia 1944 zastąpił gen. bryg. Bolesława Zarako-Zarakowskiego na stanowisku szefa Sztabu Głównego WP.
24 czerwca 1945 prowadził żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego podczas Parady Zwycięstwa na placu Czerwonym w Moskwie.
18 lipca 1945 został pierwszym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Jednocześnie od 14 grudnia 1949 był wiceministrem Obrony Narodowej. W Wojsku Polskim awansował do stopnia generała dywizji (1 października 1944) i generała broni w Korpusie Oficerów Piechoty (od 3 maja 1945). W latach 1952–1954 był słuchaczem Wyższego Kursu Akademickiego w Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. 8 lutego 1954 został zwolniony z zajmowanych stanowisk i powrócił do ZSRR.