mały|gen. broni Władysław Korczyc Władysław Korczyc, ros. Владислав Викентиевич Корчиц (ur. w Bogdanowiczach, zm. 17 października 1966 w Moskwie) – generał pułkownik Armii Czerwonej i generał broni Wojska Polskiego. Poseł na Sejm Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej I kadencji. Szef Sztabu Generalnego WP od 1945 do 1954. Członek Komisji Wojskowej Biura Politycznego Komitetu Centralnego PZPR, nadzorującej Wojsko Polskie od maja 1949. Budowniczy Polski Ludowej.
Życiorys W 1911 ukończył gimnazjum w Słonimiu. Następnie pracował w dobrach hr. Branickich jako robotnik rolny i pisarz. Po wybuchu I wojny światowej wcielony do armii carskiej (1 sierpnia 1914). Walczył jako szeregowiec w I wojnie światowej na terenach Litwy i Białorusi, był kontuzjowany. W 1917 ukończył Moskiewską Szkołę Praporszczyków (chorążych) armii carskiej, dowodził szwadronem, a później kompanią.
Prawdopodobnie był uczestnikiem rewolucji październikowej. W Armii Czerwonej od listopada 1917, w latach 1918–1919 pracował jako księgowy w administracji Armii Czerwonej. Według innych źródeł pracował w urzędzie ziemskim w Ostrogu, a do Armii Czerwonej wstąpił dopiero w sierpniu 1919. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej oraz wojnie domowej w Rosji, m.in. w 16 Dywizji Piechoty (10.08.1919–1.10.1920) na Froncie Południowym przeciwko oddziałom gen. Denikina. W latach 1920–1921 dowódca kursu w Szkole Czerwonych Komunardów, później dowódca tej szkoły oraz komendant 15 Kijowskiego Kursu Dowódców (1921–1922). Po ukończeniu kursu „Wystrieł” (1922–1923) zastępca dowódcy 49 pułku piechoty i komendant Szkoły Oficerskiej w 17 Dywizji Piechoty (1923–1925), starszy pomocnik szefa Wydziału Operacyjnego Sztabu 3 Korpusu Piechoty (1925–1926), dowódca 49 pp (1926–1931), szef sztabu 19 Dywizji Piechoty (1931–1936), szef sztabu 14 Korpusu Piechoty (1936–1938). Ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego. W 1935 w związku z nadaniem dowódcom Armii Czerwonej indywidualnych stopni wojskowych zweryfikowany w stopniu kombriga.
Więziony i torturowany od 9 maja 1938 do 12 stycznia 1940 w okresie wielkiej czystki. Przeżył, gdyż udawał obłąkanego, podając nazwiska z Trylogii Sienkiewicza. Od 1940 ponownie na stanowiskach w szkolnictwie wojskowym – starszy wykładowca w Akademii im. Michaiła Frunzego.
Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej powierzono mu dowodzenie 245 Dywizją Piechoty (w składzie 34 Armii), którą dowodził w przeciwuderzeniu pod Starą Russą w sierpniu 1941. Po początkowych sukcesach oddziały radzieckiej 34 Armii zostały odparte i częściowo odcięte przez niemieckie kontrataki. Korczyc wycofał swoją dywizję, dwukrotnie przebijając się z nią z okrążenia. Brak danych o służbie w okresie 18.08.1941 – 26.01.1942. Później dowódca 182 DP (do sierpnia 1942), zastępca dowódcy 34 Armii (od sierpnia do grudnia 1942), wreszcie szef sztabu 1 Armii Uderzeniowej (od grudnia 1942 do kwietnia 1944). Brał m.in. udział w nowogrodzkiej operacji zaczepnej na początku 1944. Awansowany 4 sierpnia 1942 do stopnia generała-majora Armii Czerwonej (odpowiednik generała brygady WP).
W maju 1944 został skierowany do Wojska Polskiego i w dniu 22 maja wyznaczony na stanowisko szefa sztabu 1 Armii Polskiej w ZSRR. 29 lipca 1944 został szefem sztabu 1 Armii Wojska Polskiego. 1 września 1944 Prezydium Krajowej Rady Narodowej mianowało go członkiem Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego, a Naczelne Dowództwo WP – szefem Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. 4 października 1944 przejął od gen. dyw. Zygmunta Berlinga dowodzenie 1 Armią Wojska Polskiego. 31 grudnia 1944 zastąpił gen. bryg. Bolesława Zarako-Zarakowskiego na stanowisku szefa Sztabu Głównego WP.
24 czerwca 1945 prowadził żołnierzy 1 Armii Wojska Polskiego podczas Parady Zwycięstwa na placu Czerwonym w Moskwie.
18 lipca 1945 został pierwszym szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Jednocześnie od 14 grudnia 1949 był wiceministrem Obrony Narodowej. W Wojsku Polskim awansował do stopnia generała dywizji (1 października 1944) i generała broni w Korpusie Oficerów Piechoty (od 3 maja 1945). W latach 1952–1954 był słuchaczem Wyższego Kursu Akademickiego w Wyższej Akademii Wojskowej im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. 8 lutego 1954 został zwolniony z zajmowanych stanowisk i powrócił do ZSRR. Początkowo był nastawiony do Wojska Polskiego sceptycznie i niezadowolony z przeniesienia do 1 AP, z czasem zaangażował się w jej rozwój i uległ „opolaczeniu”. W końcowym okresie służby pozwalał sobie na rozpamiętywanie krzywd doznanych w Związku Radzieckim i popadł w konflikt z marszałkiem Rokossowskim.
Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym. Potem należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, będąc też członkiem Komitetu Centralnego od 12 grudnia 1948 do 17 marca 1954. Był również członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) od 1930.
Poseł na Sejm PRL I kadencji (z okręgu szczecińskiego) w latach 1952–1956.
W 1954 odwołany do ZSRR. Jedną z przyczyn była ciężka choroba. Po przejściu w stan spoczynku mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł i został pochowany 21 października 1966 na cmentarzu Nowodziewiczym. W pogrzebie wzięła udział delegacja PRL z ministrem obrony narodowej marszałkiem Polski Marianem Spychalskim, szefem Sztabu Generalnego WP gen. dyw. Wojciechem Jaruzelskim, szefem GZP WP gen. dyw. Józefem Urbanowiczem, ambasadorem PRL Edmundem Pszczółkowskim oraz attaché wojskowym PRL gen. dyw. Eugeniuszem Kuszko. Obecni byli gen. armii w st. spocz. Stanisław Popławski oraz gen. dyw. w st. spocz. Wsiewołod Strażewski. Przemówienie pożegnalne wygłosił gen. Wojciech Jaruzelski.
Od 1978 był patronem 2 Brygady Łączności.
Życie prywatne Od 1930 żonaty z Heleną Korniewoj. Małżeństwo miało syna.
Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari (11 maja 1945) Order Krzyża Grunwaldu II klasy (6 września 1946) Medal za Warszawę 1939–1945 (1946) Krzyż Komandorski z Gwiazdą Order Odrodzenia Polski Medal za Odrę, Nysę, Bałtyk Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Złota odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1961) Order Lenina (ZSRR, 21 lutego 1945) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie, ZSRR) Order Suworowa I klasy (ZSRR, 9 sierpnia 1945) Order Kutuzowa II klasy (ZSRR, 4 czerwca 1944) Order Czerwonej Gwiazdy (ZSRR) Medal „Za zdobycie Berlina” (ZSRR) Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR) Medal jubileuszowy „Dwudziestolecia zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” (ZSRR) Medal „Za wyzwolenie Warszawy” (ZSRR) Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” (ZSRR) Medal jubileuszowy „30 lat Armii Radzieckiej i Floty” (ZSRR) Medal jubileuszowy „40 lat Sił Zbrojnych ZSRR” (ZSRR) Gwiazda I klasy Czechosłowackiego Wojskowego Orderu Lwa Białego „Za zwycięstwo” (ZSRR, 1949) Order Partyzanckiej Gwiazdy I stopnia (Jugosławia, 1946) Order za Odwagę (Jugosławia, 1946)
Przypisy Указ Президиума Верховного Совета nr 220/270 z 21.02.1945. Указ Президиума Верховного Совета z 09.08.1945.
Указ Президиума Верховного Совета z 04.06.1944. Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 4, 24 lutego 1961, s. 3. Hasło w Słowniku historii Polski, Wiedza Powszechna, Warszawa 1973, s. 187. Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943–1990, tom II: I–M, Toruń 2010, s. 246. . . Odznaczenia generałów i oficerów WP orderami Republiki Czechosłowackiej, [w:] „Dziennik Zachodni”, nr 57, 27 lutego 1949, s. 2.
Paweł Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci: czystka w Armii Czerwonej 1937-1939, Zysk i S-ka Wydawnictwo, 2016, s. 416, za: P. Jaroszewicz, B. Roliński, Przerywam milczenie... 1939-1989, Warszawa 1991, s. 100. Podpisanie umowy o przyjaźni i wzajemnej pomocy pomiędzy Polską a Jugosławią, [w:] „Trybuna Robotnicza”, nr 77, 19 marca 1946, s. 1. Pogrzeb gen. Wł. Korczyca, „Trybuna Ludu”, nr 292, 22 października 1966, s. 2. Sławomir Cenckiewicz, Długie ramię Moskwy. Wywiad wojskowy Polski Ludowej 1943–1991 (wprowadzenie do syntezy), Poznań 2011, s. 73. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945. Por. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Por.
W tym czasie obowiązki szefa SG WP pełnił gen. dyw. Borys Pigarewicz. Zarządzenie Nr 38/KG nowo mianowanego szefa sztabu 1 armii z dnia 22 maja 1944 roku w: Organizacja i działania bojowe Ludowego Wojska Polskiego w latach 1943–1945. Wybór materiałów źródłowych, tom I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1958, s. 61.
Bibliografia Mała Encyklopedia Wojskowa, Wyd. MON, Warszawa 1970. M. Szczurowski, Dowódcy Wojska Polskiego na Froncie Wschodnim 1943–1945. Słownik biograficzny, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1996. H. P. Kosk: Generalicja polska, t. 1, Oficyna Wydawnicza, Pruszków 1998. Paweł Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci. Czystka w Armii Czerwonej 1937–1939, Oficyna Wyd. „Rytm”, Warszawa 2003. Tadeusz Panecki, Franciszek Puchała, Jan Szostak – Sztab Generalny (Główny) Wojska Polskiego 1918–2003, Wyd. „Bellona”, Warszawa 2003, .
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PPR Kategoria:Członkowie Komitetu Centralnego PZPR Kategoria:Członkowie struktur partyjnych odpowiedzialnych za wojsko w Polsce Ludowej Kategoria:Dowódcy 1 Armii Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie broni ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem za Odrę, Nysę, Bałtyk Kategoria:Odznaczeni Medalem za Warszawę 1939–1945 Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za wyzwolenie Warszawy” Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Partyzanckiej Gwiazdy (Jugosławia) Kategoria:Odznaczeni Orderem za Odwagę (Jugosławia) Kategoria:Patroni jednostek ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Polskie ofiary represji stalinowskich Kategoria:Posłowie z okręgu Szczecin (PRL) Kategoria:Radzieccy dowódcy dywizji w II wojnie światowej Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Szefowie Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona bolszewicka) Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Wiceministrowie obrony narodowej 1945–1989 Kategoria:Zmarli w 1966 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego w II wojnie światowej