Początkowo był nastawiony do Wojska Polskiego sceptycznie i niezadowolony z przeniesienia do 1 AP, z czasem zaangażował się w jej rozwój i uległ „opolaczeniu”. W końcowym okresie służby pozwalał sobie na rozpamiętywanie krzywd doznanych w Związku Radzieckim i popadł w konflikt z marszałkiem Rokossowskim.
Od 1945 do 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, gdzie zasiadał w Komitecie Centralnym. Potem należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, będąc też członkiem Komitetu Centralnego od 12 grudnia 1948 do 17 marca 1954. Był również członkiem Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików) od 1930.
Poseł na Sejm PRL I kadencji (z okręgu szczecińskiego) w latach 1952–1956.
W 1954 odwołany do ZSRR. Jedną z przyczyn była ciężka choroba. Po przejściu w stan spoczynku mieszkał w Moskwie, gdzie zmarł i został pochowany 21 października 1966 na cmentarzu Nowodziewiczym. W pogrzebie wzięła udział delegacja PRL z ministrem obrony narodowej marszałkiem Polski Marianem Spychalskim, szefem Sztabu Generalnego WP gen. dyw. Wojciechem Jaruzelskim, szefem GZP WP gen. dyw. Józefem Urbanowiczem, ambasadorem PRL Edmundem Pszczółkowskim oraz attaché wojskowym PRL gen. dyw. Eugeniuszem Kuszko. Obecni byli gen. armii w st. spocz. Stanisław Popławski oraz gen. dyw. w st. spocz. Wsiewołod Strażewski.