była wykorzystywana w kampaniach imperialnych, m.in. w Afryce, Mezopotamii i Europie podczas obu wojen światowych.
Gospodarka W okresie Raju powstała rozległa infrastruktura: sieć kolejowa, która między 1860 a 1890 rokiem wydłużyła się z 1349 do 25 495 km, system irygacji w Pendżabie oraz telegraf i poczta. Koszty tych inwestycji, szacowane na 50 mln funtów, ponosili indyjscy podatnicy, natomiast zagwarantowana przez skarb brytyjski pięcioprocentowa stopa zwrotu kierowała zyski do prywatnych inwestorów w metropolii. Jeszcze w 1920 roku Hindusi obsadzali jedynie dziesięć procent wyższych stanowisk w kolei indyjskiej. Polityka celna faworyzowała import brytyjskich tekstyliów z Lancashire: import bawełnianych tkanin wzrósł z około 1 mln jardów w 1814 roku do 2050 mln w 1890 roku, co przyczyniło się do upadku lokalnego rzemiosła, zwłaszcza tkackiego w Bengalu, gdzie w latach 1870–1880 lokalni producenci zaspokajali już tylko 25 do 45 procent krajowego popytu. Udział subkontynentu w światowym PKB zmniejszył się z około 24% w 1700 roku do niespełna 4% w 1950 roku.