Ekonomiści Dadabhai Naoroji i Romesh Chunder Dutt opisywali zjawisko drain of wealth, czyli stałego transferu nadwyżki budżetowej i handlowej z Indii do Wielkiej Brytanii w postaci pensji urzędników, rent, spłat pożyczek i tzw. Home Charges. Szacunki Utsy Patnaik dla okresu 1765–1938 wskazują łączny transfer rzędu kilkudziesięciu bilionów dolarów w cenach obecnych.
Klęski głodu Przez cały okres rządów brytyjskich na subkontynencie powtarzały się katastrofalne klęski głodu. Do największych należały głód w południowych Indiach 1876–1878, w którym według różnych szacunków zmarło od 6,1 do 10,4 mln osób, głód 1899–1900 pochłaniający od 1,25 do 10 mln ofiar oraz wielki głód w Bengalu 1943 roku, w którym zmarło od 2,1 do 3 mln ludzi. Badania Amartyi Sena wykazały, że głód w Bengalu nie wynikał z nieurodzaju, lecz z załamania uprawnień żywnościowych po wzroście cen, zakazie przewozu ryżu między prowincjami i priorytetach alokacyjnych administracji wojennej. Davis wskazuje, że brytyjska polityka gospodarcza w czasie klęsk (zasady leseferyzmu, kontynuowany eksport zboża i opóźnione uruchamianie pomocy) zwielokrotniała śmiertelność.