przez Bhagata Singha oraz kierowaną przez Subhasa Chandrę Bosego Indyjską Armię Narodową walczącą w czasie II wojny światowej u boku państw Osi.
Rozbiór i koniec Po II wojnie światowej, podczas której armia indyjska osiągnęła 2,5 mln żołnierzy i stała się największą w historii siłą zbrojną złożoną z ochotników, wyczerpana finansowo Wielka Brytania nie była w stanie utrzymać kontroli nad subkontynentem. Plan wicekróla Louisa Mountbattena zakładał podział Raju według kryterium wyznaniowego. 15 sierpnia 1947 roku proklamowano niepodległość Indii i Pakistanu, a linię Radcliffe’a opublikowano dwa dni później. Rozbiór wywołał masowe przesiedlenia obejmujące od 10 do 20 mln osób oraz falę przemocy międzywyznaniowej, w której zginęło od 250 tys. do 2 mln ludzi. Birma uzyskała niepodległość w styczniu 1948 roku, a Cejlon w lutym 1948 roku.
Dziedzictwo i ocena Po 1947 roku dziedzictwem Raju pozostały anglojęzyczna administracja i prawo, sieć kolejowa, system uniwersytecki oraz granice, z których wiele stało się przedmiotem sporów, w tym nierozwiązany konflikt o Kaszmir.