thumb|Umundurowanie jednostek c.k. kawalerii, 1898 thumb|Pieczęć pułku z okresu, gdy jego szefem był gen. Alois Paar thumb|Pułkownik Rodakowski szarżuje pod Custozą thumb|Hermann von Nostitz-Rieneck thumb|Nazwiska poległych austriackich ułanów z 13 Galicyjskiego Pułku Ułanów w Kościele Kapucynów w Wiedniu. 13 Galicyjski Pułk Ułanów Generała Böhm-Ermolli () – pułk kawalerii cesarskiej i królewskiej Armii.
Historia pułku 17 stycznia 1860 w Stockerau z połączenia czterech dywizjonów wydzielonych przez Pułki Ułanów nr 1, 2, 8 i 10 został zorganizowany Ochotniczy Pułk Ułanów (). W 1862 roku oddział został przemianowany na 13 Pułk Ułanów. Żołnierze nosili czapki ciemnoniebieskie, guziki srebrne.
W roku 1866 regiment składał się w większości z Polaków – niedawnych powstańców styczniowych oraz mieszkańców Galicji środkowej. 24 czerwca 1866, dowodzony przez płka Maksymiliana Rodakowskiego, przeprowadził szarżę na pułki włoskiej piechoty pod Custozą. W ataku tym polski ułan, Władysław Brzuchowiecki, zranił następcę tronu Italii, księcia Humberta. Pułk zapłacił za zwycięską szarżę wysokimi stratami i stał się od tego czasu bardzo popularnym. Płk Rodakowski w pamiętnikach stwierdza, iż jego chłopcy „przyczynili się nadzwyczajnie do podniesienia sławy rycerskiej Polaków i ułanów austriackich”.