thumb|Szahdżahan najbardziej znany był ze swojego uczucia do drugiej żony, Mumtaz Mahal|lewo Choć Szahdżahan wygrał rywalizacje o władzę, nie był ani wielkim wodzem, ani sprawnym administratorem, ale polegał na utalentowanych doradcach, którzy zarządzali imperium. Jego panowanie zapamiętane zostało dzięki mauzoleum Tadź Mahal, które wzniósł na cześć zmarłej, ukochanej żony – Mumtaz Mahal. Pod koniec jego życia rozpoczęła się rywalizacja o władzę między trzema synami cesarza. Wygrał ją trzeci z synów, Aurangzeb, który uwięził ojca (1658) i przejął ster rządów. Szahdżahan zmarł osiem lat po utracie władzy, w roku 1666.
Aurangzeb thumb|Długie panowanie Aurangzeba upłynęło na licznych wojnach i prześladowaniu innowierców, którzy stanowili większość wśród poddanych cesarza Następcy Akbara nie kontynuowali jego tolerancyjnej polityki, która zapewniła władzy mogolskiej wsparcia także hinduskich poddanych. Kolejni władcy coraz mocniej podkreślali islamski charakter swej władzy i wypełniali powinności bogobojnego, muzułmańskiego władcy. Najsilniej ta tendencja zarysowała się za panowania Aurangzeba (1658-1707), ostatniego z wybitnych władców mogolskich, który znacząco rozszerzył granice imperium, ale jednocześnie podkopał jego siły w nieustannych wojnach i walce z hindusami.