14 sierpnia 1344 roku wielki mistrz Ludolf König von Wattzau, przy współudziale pierwszego komtura ostródzkiego Henryka von Mencz, nadał przywilej lokacyjny zakładając na prawie chełmińskim przy zamku i osadzie Soldov miasto o tej nazwie. Zasadźcą został Mikołaj z Karbowa (Nikolaus von Carbow), który pochodził z ziemi chełmińskiej. Miasto otrzymało 30 włók ziemi i 12 lat wolnizny. Jednak budowa i zasiedlenie Działdowa szły wolno i ostatecznie okazały się nieskuteczne.
Pięć lat później pod rządami nowego komtura wznowiono skutecznie akcję osadniczą. Uwieńczeniem jej był drugi przywilej lokacyjny Działdowa nadany 24 września 1349 roku w Dąbrównie, w którym wielki mistrz Henryk Dusemer, we współpracy z nowym komturem ostródzkim Güntherem von Hohenstein, nadał miastu nowy akt założycielski na prawie chełmińskim. Nowy dokument nie odwoływał się do poprzedniego i ponownie nadawał 12 lat wolnizny, co dowodzi, że poprzednia próba założenia miasta była nieskuteczna.
Główną inicjatywę w lokacji Działdowa w 1349 miał komtur ostródzki Günther von Hohenstein (założyciel m.in. Olsztynka). Nadał on miastu herb ze swoimi herbami rodowymi na dwóch tarczach oraz postacią swojej ulubionej patronki św.