Sen motyla: Najsłynniejsza przypowieść, w której Zhuangzi śni, że jest motylem, a po przebudzeniu nie jest pewien, czy to jemu śnił się motyl, czy to motylowi śni się, że jest człowiekiem. Historia ta kwestionuje pewność ludzkiego poznania, zaciera granicę między iluzją a rzeczywistością i symbolizuje ideę nieustannej transformacji.
Wielkie drzewo: Drwal ignoruje olbrzymie, sękate drzewo, tłumacząc, że jego drewno jest bezużyteczne. Właśnie dlatego drzewo mogło dożyć tak sędziwego wieku. Przypowieść jest pochwałą pozornej bezużyteczności, która pozwala uniknąć instrumentalnego traktowania i zachować wolność.
Wielka ryba: Wędkarze łowiący małe ryby w stawach nie mogą uwierzyć w opowieść o gigantycznej rybie wyłowionej z oceanu. Alegoria ta ukazuje, że ograniczona, potoczna wiedza nie jest w stanie pojąć bezmiaru dao.
Mewy i wrony: Przypowieść stwierdza, że mewy nie są białe, bo się kąpią, a wrony czarne, bo moczą się w atramencie. Ich kolory są naturalne. Podobnie człowiek urodzony z sześcioma palcami nie jest ani lepszy, ani gorszy od tego z pięcioma. Historia ta ilustruje taoistyczną krytykę sztucznych, ludzkich kategorii dobra i zła, które nie istnieją w naturze.