Funkcje sklejane Interpolacje funkcji za pomocą wielomianów n-tego stopnia, w tym również wielomianów Lagrange’a, mają istotną wadę. Polega ona na tym, że ze wzrostem liczby węzłów interpolacji, przybliżanie wartości funkcji, pomiędzy jej kolejnymi węzłami, odbywa się przez tworzenie kombinacji liniowej z fragmentów kolejnych wielomianów, które to fragmenty wraz ze wzrostem liczby upodabniają się do siebie i niewiele się różnią. Sytuację pogarsza złożoność obliczania wartości tych wielomianów. W sumie powoduje to wzrost niestabilności algorytmów obliczeniowych. Można generalnie stwierdzić, że przyczyną tego stanu rzeczy jest fakt, że nośnikiem funkcji aproksymujących jest cały przedział
Złożoności obliczeniowej można uniknąć w bardzo prosty sposób, budując sklejane funkcje aproksymujące o jak najkrótszych nośnikach. Przy czym nie ma potrzeby posługiwania się wielomianami wysokich stopni.
W przypadku, gdy funkcja interpolująca nie musi być różniczkowalna, można ją zbudować przez „sklejenie” odcinków prostoliniowych.