Pierwszą próbą stworzenia floty polskiej na Bałtyku (z portem w Gdańsku) było Towarzystwo Żeglugi Morskiej Sarmacja – prywatne polsko-norweskie przedsięwzięcie założone w 1919 r. w Krakowie. Firma posiadała 5 statków, ale przestarzałych i nierentownych, w związku z czym została zlikwidowana w 1926 r. Obok krótko istniała Lechia z udziałem kapitału duńskiego i 1 statkiem. Równie krótkotrwałym było polskie towarzystwo Orzeł Biały thumb|left|STS Lwów (model) 17 czerwca 1920 roku podpisano akt utworzenia Szkoły Morskiej w Tczewie mającej kształcić przyszłą kadrę oficerską dla marynarki handlowej, a jej uroczyste otwarcie nastąpiło 8 grudnia tego samego roku. Głównym organizatorem tej placówki był Antoni Garnuszewski, który przez pierwsze 10 lat był jej dyrektorem. Kierownikiem Wydziału Nawigacyjnego i inspektorem SM został kpt. ż.w. Gustaw Kański, a kierownikiem Wydziału Mechanicznego inż. technolog Kazimierz Bielski. Kadra szkoły wywodziła się głównie z marynarek zaborców i w swej pionierskiej działalności edukacyjnej musiała przezwyciężyć szereg niedogodności, jak np. brak polskojęzycznych podręczników, czy nawet polskiej terminologii. Pierwszym polskim statkiem szkolnym był bark Lwów, jego komendantem został kapitan Tadeusz Ziółkowski.