W połowie lipca do Aleksandrii przybył poseł rzymskiego senatu Gajusz Popiliusz Lenas z wiadomością o zwycięstwie nad królem Macedonii Perseuszem pod Pydną. W tej sytuacji Rzym chciał zapobiec nadmiernej potędze Antiocha, który został zmuszony do wycofania się z Egiptu i Cypru, oddania Peluzjum i zaprzestania wysiłków o uzyskanie wpływów na tym terenie. Rządy w Egipcie zostały przy trojgu rodzeństwa. Kleopatra II praktycznie jako pierwsza z ptolemejskich królowych uzyskała oficjalne uznanie jako władczyni. Poselstwo o pomoc wysłane do Rzymu było poselstwem od panujących Ptolemeusza i Kleopatry. Posłowie przybywający z podziękowaniami za skuteczną interwencję byli posłami wspólnymi w imieniu króla i Kleopatry składającymi podziękowanie. A odpowiedź senatu rzymskiego była skierowana do władców Egiptu Ptolemeusza i Kleopatry. Z podobnymi sformułowaniami mamy do czynienia na innych egipskich dokumentach z tego okresu. Zgoda między braćmi nie trwała długo. Młodszy brat Kleopatry, Ptolemeusz VIII Fyskon Euergetes II był złym człowiekiem. Nienawidził starszego brata i wszelkimi środkami chciał go pozbawić królestwa. Kleopatra, gdy nie mogła doprowadzić do zgody, zawsze brała stronę dobrego Ptolemeusza VI. Pozostała w Aleksandrii w 169 r. p.n.e. wraz z tym ostatnim po ucieczce starszego brata.