Frame wciąż zmagała się z lękiem i depresją, a we wrześniu 1958 roku przyjęła do Szpitala Maudsley w Londynie. Amerykański psychiatra Alan Miller zasugerował jej, że nigdy nie cierpiała na schizofrenię Pisarka rozpoczęła regularne sesje terapeutyczne z psychiatrą Robertem Hugh Cawleyem, który zachęcał ją do kontynuowania pisarstwa. Frame zadedykowała Cawleyowi siedem swoich powieści.
Frame wróciła do Nowej Zelandii w 1963 roku. W 1965 roku przyjęła stypendium Burnsa na Uniwersytecie Otago. Później mieszkała w kilku częściach Wyspy Północnej Nowej Zelandii. W tym okresie Frame dużo podróżowała, okazjonalnie do Europy, ale głównie do Stanów Zjednoczonych. Nawiązała tam bliskie relacje z kilkoma Amerykanami. Należeli do nich malarz Theophilus Brown i jego wieloletni partner Paul John Wonner, poetka May Sarton, John Phillips Marquand i Alan Lelchuk.
W latach 80. Frame napisała trzy tomy autobiografii (Na wyspę-teraz, Anioł przy moim stole i Wysłannik z lustrzanego miasta). Reżyserka Jane Campion i scenarzystka Laura Jones zaadaptowały trylogię jako nagrodzony film fabularny Anioł przy moim stole. W role pisarki wcieliły się aktorki Kerry Fox, Alexia Keogh i Karen Fergusson. Filmowa biografia przyniosła Janet Frame ogromną popularność i zainteresowanie jej twórczością.