Kretoworokształtne wyłączyły bowiem geny związane z działaniem soczewki i rogówki około 17,8 miliona lat temu.
Nie występuje także ucho zewnętrzne. Autorzy wspomina potem jeszcze dobrze rozwinięte bullae auditivae a także silnie połączone młoteczek i kowadełko, słabo natomiast przyłączone do innych struktur. Wskazują podobieństwa do analogów tych struktur u innych ssaków podziemnych. Podobnie jak u złotokretowatych widać tu adaptacje do słyszenia niskich dźwieków.
Pysk z kolei pokrywa tarcza rogowa, chroniąca pysk zwierzęcia i sięgającą obszaru międzyoczodołowego. Buduje ją zrogowaciały naskórek nie tworzący włosów. Otacza ona nozdrza zewnętrzne. Poprzeczna szczelina dzieli ją na mniejszą część górną i większą część dolną. Występuje sztywne, ale niekompletnie zrośnięte spojenie żuchwy. Z kolei powierzchnia, do której przyłączają się mięśnie żwacz i skroniowe rozwinięta jest dobrze.
Uzębienie kretoworowatych także wykazuje cechy redukcji, a wręcz degeneracji. Nie stwierdza się diprotodontii ani oligoprotodontii. Zęby zakorzenione są słabo. Szczęka zawiera 3-4 siekacze, pojedynczy kieł, dwa przedtrzonowce i 4 trzonowce, połówka żuchwy natomiast 3 siekacze, 1 kieł, 3 przedtrzonowce i 4 zęby trzonowe. Zarówno siekacze, jak i kły czy przedtrzonowce są tępe. Trzonowce szczęki wykazują zalambdodontyzm.