Marynarka japońska wdrożyła więc system dostaw zaopatrzenia wyspy, nazwany przez aliantów „Tokyo Express”, za pomocą okrętów podwodnych, z których każdy dostarczał do Kamimbo na Guadalcanalu od 20 do 30 ton zaopatrzenia. Opracowano też sposób zaopatrzenia za pomocą szybkich niszczycieli, które po zbliżeniu się do wyspy zrzucać miały w pobliżu plaży przygotowane zawczasu beczki wypełnione żywnością, materiałami medycznymi, bronią i amunicjąMark Stille: The naval battles, s. 85. Wyczyszczone uprzednio i wypełnione beczki łączone były linami i mocowane do relingów na pokładach niszczycieli, od 200 do 240 beczek na okręt, po czym zrzucane z nich do wody po zbliżeniu się do brzegu Guadalcanalu. Tam miały być wydobywane na brzeg przez żołnierzy na niewielkich łodziach. Ten system dostaw był bardzo nieefektywny, jednak marynarka i armia japońska nie dysponowały już w tym czasie innymi możliwościami dostaw na Guadalcanal, Japonia nie mogła bowiem pozwolić sobie na dalsze straty w dotychczasowym tempie w żywotnie ważnej flocie transportowej. Cesarska marynarka zakładała jednak, że zaopatrzenie za pomocą niszczycieli wymaga jedynie 20 rajdów na wyspę miesięcznie dla zaopatrzenia 20 000 żołnierzyRichard Frank: Guadalcanal, s. 502-503.