Granice fikcji literackiej Fikcja literacka, mimo że opiera się na wyobraźni, podlega pewnym regułom. Prawdopodobieństwo jest kluczowym kryterium oceny jakości dzieła – nawet w świecie zmyślonym, losy bohaterów muszą być umotywowane i wiarygodne. Przekroczenie granic prawdopodobieństwa może prowadzić do powstania kiczu. Autor nie powinien tłumaczyć ani uwiarygodniać swojego dzieła; to samo dzieło musi być wiarygodne. Przykładowo, zdarzenia realistyczne (np. katastrofy) mogą być trudne do zaakceptowania w powieści, jeśli nie są odpowiednio umotywowane. Granice fikcji są postrzegane różnie w zależności od gatunku – w powieści historycznej są węższe niż w harlequinach czy fantastyce.
Fikcja a rzeczywistość Fikcja literacka nie jest ucieczką od rzeczywistości, lecz sposobem jej odkrywania i reinterpretacji. Jak zauważył Jan Błoński, „rzeczywistość jest ciągle modelowana przez sztukę” – literatura może zmieniać sposób, w jaki postrzegamy świat, ujawniając nowe znaczenia i związki. Bohaterowie fikcyjni, jak Longinus Podbipięta czy Stanisław Wokulski, stają się czasem częścią kultury pozaliterackiej, wpływając na rzeczywistość (np. poprzez pomniki czy tablice pamiątkowe).