Ugedej zmarł 11 grudnia 1241 roku i na wieść o tym na wiosnę 1242 roku Batu wraz ze swoją armią wycofał się z Węgier. Najpoważniejszym kandydatem do objęcia dziedzictwa po Ugedeju był jego najstarszy syn Gujuk (1246 - 1248), który był jednak osobistym wrogiem Batu. Stąd ten odwlekał jak mógł wybór Gujuka i w rezultacie okres interregnum po śmierci Ugedeja trwał aż cztery i pół roku. W jego trakcie terytorium ułusu Dżocziego zostało rozdzielone pomiędzy jego potomków. To wtedy ułus został podzielony na prawe skrzydło pod przywództwem Batu, którego osobista domena znajdowała się w regionie dolnej Wołgi, i lewe skrzydło pod przywództwem Ordy, którego główny obóz ("orda") znajdował się gdzieś pomiędzy pasmem Tarbagataj a źródłami Irtyszu. Region dolnej Wołgi odgrywał szczególnie ważna rolę jako miejsce przecinania się ważnych szlaków karawanowych i rzecznych. Batu nie tylko wybrał go jako miejsce swojego koczowania po lewej stronie rzeki, ale na początku lat pięćdziesiątych założył tutaj stolicę Złotej Ordy, Saraj. Po ustanowieniu swojej siedziby Batu zaczął wymagać by każdy ruski władca osobiście przybył na jego dwór w celu potwierdzenia dziedziczenia swojego tronu.