Möngke zawdzięczał tron Batu i władza tego ostatniego była tak znaczna, że podróżujący po imperium mongolskim Wilhelm z Rubruk odniósł wrażenie, że jest ono podzielone na dwie równorzędne strefy wpływów - Wielkiego Chana na wschodzie i przywódcy Dżoczydów na zachodzie.
Po krótkim panowaniu dwóch synów Batu, Sartaka (1255 - 1256) i Ułaghcziego (1256 - 1257), władzę objął jego brat Berke (1257 - 1266). Był on muzułmaninem, jednak jego osobiste wysiłki na rzecz nawrócenia na islam swoich poddanych przyniosły ograniczone rezultaty. Swoje panowanie Berke rozpoczął od przeprowadzenia, na rozkaz Möngkego, spisu ludności, który był częścią takiej operacji dokonywanej w całym imperium i wstępem do nałożenia na jego poddanych daniny. Mongolscy urzędnicy (w mongolskim nazywani daruga, zaś w tureckim baskak), którzy przeprowadzali ten spis, spotkali się z oporem w ruskich księstwach. W Rostowie, Włodzimierzu, Suzdalu i Jarosławiu baskakowie zostali zabici, w Nowogrodzie wybuchł bunt, opanowany przy wsparciu księcia Aleksandra Newskiego (1236 - 1263), jednak wkrótce Rusini zostali zmuszeni do zaakceptowania rządów mongolskich urzędników. Rezydowali oni odtąd w ruskich księstwach i czuwali nad pobieraniem daniny należnej chanowi. "Rok 1257 możemy wobec tego uważać za datę całkowitego ustalenia władzy tatarskiej nad Rusią".