Efektem tego była budowa przeważnie pojedynczych okrętów zamiast ich serii oraz kilkakrotne zmiany koncepcji rozwoju marynarki (m.in. koncepcja tzw. młodej szkoły – Jeune École).
Wyrazem wpływu tradycjonalistów było zamówienie dużego krążownika kolonialnego „D’Entrecasteaux”, mającego pełnić funkcje okrętu flagowego floty kolonii. Wymagania na duży krążownik kolonialny I klasy (rangi) o wyporności około 8000 ton sformułowała Rada Prac Marynarki w lipcu 1891 roku na wniosek ministra marynarki Édouarda Barbeya. Początkowo przewidywały one uzbrojenie główne składające się z czterech dział 240 mm w pojedynczych wieżach rozmieszczonych na planie rombu, lecz wymagało ono wyporności 8600 ton, toteż minister marynarki zredukował wymagania do dwóch dział i zmniejszył grubość pancerza; zrezygnowano też z pomocniczego ożaglowania. Do konkursu w 1892 roku zgłoszono projekty czterech inżynierów morskich oraz trzech prywatnych stoczni, z tego do dalszych prac marynarka wybrała projekty autorstwa inżyniera marynarki Gastona Tréboula oraz inżyniera Amable′a Lagane’a z prywatnej stoczni (FCM) w La Seyne-sur-Mer koło Tulonu. Po wymaganych poprawkach Rada Prac 31 stycznia 1893 roku zaakceptowała oba projekty, aczkolwiek pierwszeństwo dawała projektowi Tréboula.