W tym czasie współpracował z pismami „Walka klas” i „Przedświt”, oraz wszedł w skład emigracyjnej Centralizacji Socjalno-Rewolucyjnej Partii Proletariat. Pozostając w bliskich kontaktach z Edwardem Abramowskim stał się zwolennikiem uznania konieczności walki proletariatu polskiego o niepodległość kraju.
W Polskiej Partii Socjalistycznej Był jednym z głównych organizatorów i sekretarzem zjazdu socjalistów polskich zaboru rosyjskiego w Paryżu (17–23 listopada 1892 w którym uczestniczył z ramienia ProletariatuLeon Wasilewski, Dzieje zjazdu paryskiego 1892 roku : przyczynek do historji polskiego ruchu socjalistycznego, Warszawa 1934, s. 14.. Zjazd ten dał początek Związkowi Zagranicznemu Polskich Socjalistów (ZZSP) i Polskiej Partii Socjalistycznej (PPS), oraz przyjął program zwany paryskim, w którym jednym z zasadniczych postulatów ruchu socjalistycznego stała się kwestia odzyskania niepodległości państwowej przez Polskę. W styczniu 1893 roku został wydalony z Francji i przeniósł się do Londynu, gdzie w miejsce Stanisława Mendelsona objął redakcję „Przedświtu”. Był w tym czasie członkiem Centralizacji ZZSP (1893–1897), z ramienia którego uczestniczył w kongresach II Międzynarodówki w Zurychu (1893) i Londynie (1894), poznając wówczas m.in.