Fryderyka Engelsa, Gieorgija Plechanowa i Eduarda Bernsteina, Augusta Bebla i Henry'ego M. Hyndmana. Po likwidacji autonomii ZZSP od r. 1899 wszedł do powstałego w miejsce Centralizacji Komitetu Zagranicznego PPS (KZ PPS). W l. 1890–1895 pracował nad historią polskiego ruchu socjalistycznego korzystając ze zbiorów czeskiego muzeum krajowego i British Museum. W r. 1895 ogłosił anonimowo Geschichte der socialislischen Bewegung in Polen (Zurich 1895). Od jesieni 1895 studiował, a w 1898 doktoryzował się na uniwersytecie w Bernie na podstawie pracy Geschichte und System des utopischen Socialismus in der polnischen Emigration der 30 e /' und 40 er Jahre (Bern 1899), wyd. polskie pt. Historia i system socjalizmu utopijnego wśród emigracji polskiej 1834–1846 (Kraków, 1904). W końcu 1898 przeniósł się do Lwowa, gdzie faktycznie kierował sekcją ZZSPAdam Jarosz, Jodko-Narkiewicz Witold ..., s. 254. Przewodniczył obradom VI Zjazdu ZZSP (19–25 grudnia 1899, Zurych), na których uchwalono likwidację Związku. W jego miejsce powołano Oddział Zagraniczny PPS, a Jodko-Narkiewicz wszedł do jego władz. Po 1900 ogłosił cykl artykułów w „Przedświcie”, w którym propagował narodowe powstanie zbrojne pod przewodem klasy robotniczej. Jego celem miała być budowa demokratycznej republiki.