W czerwcu 1902 na VI Zjeździe PPS został wybrany do Centralnego Komitetu Robotniczego (CKR) PPS. Zlecono mu wówczas pracę polityczną wśród inteligencji w Warszawie oraz w kręgach polskiej młodzieży uniwersyteckiej w Petersburgu, Moskwie i Kijowie. Po wybuchu wojny japońsko-rosyjskiej w 1904, jako najbliższy współpracownik Józefa Piłsudskiego nawiązał kontakty z dyplomacją japońską i przygotował podróż Piłsudskiego i Tytusa Filipowicza do Tokio. Starał się także uzyskać pomoc finansową i broń dla PPS w zamian za prowadzenie wywiadu i dywersji na tyłach frontu rosyjskiego. Z ramienia PPS wziął udział w konferencji partii opozycyjnych i rewolucyjnych imperium rosyjskiego w Paryżu (październik 1904) Jako redaktor „Przedświtu” (od wiosny 1905) był jednym z głównych rzeczników poglądów tzw. „starych” (prawicowej części działaczy PPS), zwłaszcza na rewolucję społeczną w Rosji i jej ruch robotniczy. Na I Radzie Partyjnej w Józefowie (czerwiec 1905) w imieniu „starych” wysunął rezolucję, która została odrzucona, a on sam odsunięty od redagowania „Przedświtu”. Także i na VI Zjeździe PPS we Lwowie (12–13 lutego 1906) bezskutecznie próbował przekonać większość do racji „starych.” Pod koniec 1906 opublikował szereg broszur politycznych, m.in. Konstytuanta w Warszawie a proletariat polski, czy W kwestii haseł programowych i taktyki.