Duch Boży był czynny także w akcie stwórczym człowieka (Rdz 2,7)Materiały pomocnicze do wykładów z biblistyki, tom VI, KUL, Lublin 1983, s. 51.. W języku hebrajskim występuje w rodzaju żeńskim. Nie jest hipostazą, lecz mocą działania prorockiegoWielki słownik hebrajsko-polski i aramejsko-polski ST (t. 2), VOCATIO 2008 (L.Koehler, W.Baumgartner, J.J.Stamm), s. 247, 249.Początki Teologii Kościoła, Henryk Pietras SJ, WAM 2000, s. 236.. W dalszych księgach pojawia się jednak bardzo rzadko (por. Ps 104, 30). Chrześcijanie wierzą, że prorocy mówili za sprawą właśnie Ducha Świętego, co znalazło swój wyraz w powszechnym wyznaniu wiary: „(...) który mówił przez proroków (...)” (por. 1 Sm 10, 6). Co bardzo ważne, w pierwotnym greckim tekście tego nicejskiego wyznania wiary brakuje rodzajnika przy Duchu Świętym, co świadczy, że jest on rozumiany przede wszystkim jako działający. Innymi słowy: trzecia część Symbolu wskazuje przede wszystkim na Ducha Świętego nie jako na trzecią Osobę Boską, tylko na Ducha Świętego, jako na dar Boga dla historii w gminie wierzących w ChrystusaWprowadzenie w chrześcijaństwo, Joseph Ratzinger, Znak 1970, s. 277..