Największym wyzwaniem dla ówczesnej metalurgii było wykonanie szczelnej, zdolnej wytrzymać duże ciśnienie gazów prochowych komory nabojowej, co też osiągnięto, tym samym kammerlader stał się pierwszą w pełni udaną bronią wojskową ładowaną odtylcowo. Opracowany wcześniej karabin Dreyse M1849 nie był aż tak doskonały, co objawiało się znacznymi przedmuchami gazów prochowych z nieszczelnej komory nabojowej. Przeładowanie broni odbywało się przez obrócenie znajdującej się z prawej strony karabinu dźwigni, co pozwalało na otwarcie komory nabojowej, wsypanie ładunku prochu i kuli ołowianej znajdujących się w tubie papierowej. Dostarczanie kompletnych ładunków prochowych w tubach, było znaczącym czynnikiem zwiększającym szybkostrzelność karabinu. Chociaż czas potrzebny do przeładowania broni był znacznie dłuższy w porównaniu z późniejszymi karabinami strzelającymi amunicją z łuską, to w porównaniu z ówcześnie stosowanymi karabinami odprzodowymi był to zdecydowanie szybszy sposób przeładowywania.
Sposób przeładowywania karabinu kammerlader pokazano na rysunku obok: