Odwieść kurek znajdujący się pod spodem karabinu; Obrócić dźwignię otwierającą komorę nabojową; Założyć kapiszon na kominek; Wsypać odmierzony ładunek prochowy z papierowej tuby, a następnie włożyć papier z tuby jako przybitkę uszczelniającą; Włożyć kulę do komory nabojowej; Obrócić dźwignię komory nabojowej do pozycji wyjściowej ryglując przewód lufy i przygotowując broń do strzału;

Rzeczywista szybkostrzelność karabinu kammerlader zależała głównie od prędkości, z jaką strzelec był w stanie załadować ładunek do komory nabojowej. Chociaż nie ma dokładnych danych mówiących jak szybko można było strzelać z tej broni, to ocenia się, że wartość ta zawierała się pomiędzy 4 strzałami na minutę oddawanymi z muszkietu i 10 do 12 strzałami z karabinu Dreyse M1849. Po wprowadzeniu nabojów zespolonych wartość ta wzrosła.

Większość kammerladerów będących na uzbrojeniu armii norweskiej była wielokrotnie modyfikowana. Pierwszą poważną modyfikacją była wymiana celownika ze stałego na przerzutowy w postaci litery L, przestawiany w jedną z dwóch pozycji. Później jeszcze raz zmodyfikowano celownik, na krzywkowy wielopołożeniowy, bardzo podobny do stosowanych współcześnie.