Działalność Pipilotti jest producentką, reżyserką, twórczynią wideo. Podkreśla wagę niezależności artystycznej produkcji. Używa zazwyczaj technik stojących w opozycji do tradycyjnych metod filmowych. Czerpie z zalet dźwięku i wizualnego potencjału zjawisk kulturowych, jak telewizja, dizajn, moda, rzeźba i muzyka. Traktuje telewizję jako „klejnot kultury popularnej”, pogrążający widza w środowisku bez granic ani punktu odniesienia. Podąża za radykałami takimi jak MacLuhan i Nam June Paik. W Art Of the Millenium, opublikowanym przez Uta Grosenick i Burkharda Riemschneidera (wydawnictwo Taschen w 1999) wybrano cytat sumujący prace artystki:
Rist prowadzi dyskusje z bardzo konceptualnymi problemami, różnicą w płciowości, identyfikacją, feminizmem i kulturą rozrywki.
Pipilotti często gra we własnym wideo, posiada wtedy dość komiczny stosunek między kamerą (widzem) tworząc humorystyczną prowokacje, utrzymując ironiczny dystans, zdolny do buntu i flirtu. W kontraście z wieloma konceptualnymi artystami, jej kolorowe i umuzykalnione prace przekazują intrygującą wizje szczęścia i prostoty. Pipilotti w wywiadzie, zapytana o to, czy jest feministką odpowiedziała „tak, szlachetność zobowiązuje do tego”.