Pipilotti nieustannie buduje swój własny charakter w pracach, miksując kreowanie siebie z promocyjną mową, często czerpiąc korzyści ze statusu osoby publicznej, widoczne jest to chociaż w koncertach podczas jej epizodu z grupą Les Reines Prochaines.
Używa wielu przedmiotów codziennego użytku (ubrań, mebli), projektuje klipy – kolorowe, żywe, zabawne, czasami agresywne, krótkie, ale na poziomie efektywności zawodowych projektantów. Często wprowadza niespodziewane elementów np. gwałtowne, zamglone i drżące obrazy, dźwięki i przesycenia obrazu. Dla Pipilotti te środki są poetyckie, pokazują fałszywą naiwność, blisko świata sennych marzeń dzieciństwa, łatwo utożsamianych i całkowicie utopijnych.
Prace W I'm Not The Girl Who Misses Much (1986) Rist tańczy w czarnej sukience z odsłoniętym biustem. Obraz jest monochromatyczny i rozmazany. Rist śpiewa w kółko „I'm not the girl who misses much”, odwołującą się do pierwszej linijki tekstu piosenki „Happiness Is a Warm Gun” zespołu The Beatles. Wideo zmierzając do końca przechodzi w odcień niebieski i zatrzymuje dźwięk.
Rist w Pickelporno (1992), mówi o cielesności i seksualnym pożądaniu. Kamera bada ciało mężczyzny.