Nie są specjalnie nieufne, jednak mimo swoich rozmiarów mało rzucają się w oczy. Według jednego z badań (wyniki opublikowano z 2015 roku), w którym poddano także przeglądowi dotychczasowe wyniki, około 50% pokarmu harpii wielkich stanowią leniwce. 20% ofiar stanowią zaś naczelne, w tym duże małpy, jak wyjce (Alouatta) oraz kapucynki Sapajus i Cebus. Podczas tego badania jako 4. najważniejszą zdobycz odnotowano ursonowate – igłozwierze (Sphiggurus) oraz koendu (Coendou); stanowiły 5% zarówno zdobyczy, jak i spożywanej biomasy. Do pozostałej, znacznie rzadszej zdobyczy zaliczają się m.in. ostronosy (Nasua), kinkażu żółte (Potos flavus), ptaki (przeważnie ary) czy dydelfy (Didelphis).
Lęgi W latach 1980–1992 odnotowano blisko 113 gniazd, z czego 52 w Panamie. Współcześnie zbadano jednak rozród w całej rozciągłości zasięgu, po Argentynę. Okres lęgowy zmienny w zależności od regionu występowania. Gniazdo ma formę dużej platformy gałęzi z płytkim zagłębieniem pośrodku. Ulokowane jest wysoko w koronie drzewa, w jego budowie uczestniczą oba ptaki z pary. Przeważnie umieszczone jest na drzewie wznoszącym się ponad korony innych drzew, często jest to puchowiec (Ceiba). Gniazda badane w Gujanie i Brazylii ulokowane były 33–41 m nad ziemią, zaś 5 gniazd z Peru mieściło się 21–27 m nad ziemią.