Apelował, aby nie zaniedbywać wysiłków w celu przygotowania Polaków do wojny.
W 1934 roku podczas reorganizacji SN w kierunku faszystowskim został wybrany jako jeden z nielicznych przedstawicieli „starych” do czterdziestoosobowego Komitetu Głównego SN, w którym zasiadał do wybuchu II wojny światowej. Po 1935 roku wycofał się z publicznej działalności politycznej i zajął przygotowywaniem przekładów i rozpraw historycznych. Wiosną 1939 podjął z inicjatywy działacza Obozu Wielkiej Polski Tadeusza Kobylańskiego rozmowy z członkiem Rady Naczelnej Obozu Zjednoczenia Narodowego Bogusławem Miedzińskim w sprawie normalizacji stosunków między obozem narodowym a rządzącą sanacją. W lipcu 1939 roku uczestniczył w Lublinie w zorganizowanym przez SN wiecu antyniemieckim z okazji rocznicy bitwy pod Grunwaldem; na wiecach tych manifestowano zarazem jedność z międzynarodowym faszyzmem.