W części populacji spotyka się osobniki o wyraźnie kręconej sierści, cechę tę wiązaną z ogierem Farfor, kasztanowatym reproduktorem użytkowanym w hodowli w latach 1955–1970. Współcześnie prowadzone są prace hodowlane zmierzające do lepszego poznania genetycznych podstaw tego typu umaszczenia.
Zastosowanie Rasa wykazuje uniwersalność użytkową: służy jako koń juczny, roboczy i wierzchowy. Posiada zdolności do galopu, a czasami także do skoków, natomiast kłus jest umiarkowany. Koń lokajski bierze udział w wyścigach, a rosnące zainteresowanie rasą obserwuje się również w konkurencjach długodystansowych. Konie lokajskie są wykorzystywane w tradycyjnej rywalizacji (gra podobna do buzkaszi), polegającej na walce o tuszę kozy i wymagającej znacznej szybkości oraz dużej zwrotności.
Historia Koń lokajski jest rasą górską pochodzącą z Tadżykistanu, z zachodnich przedgórzy Pamiru, na południe od systemu górskiego Tienszan. Rasa została ukształtowana w XVI wieku przez Lokajów, koczowniczy lud spokrewniony z Uzbekami, który wówczas przemieszczał się ze wschodnich wybrzeży Morza Aralskiego.