Podstawę genetyczną rasy stanowiły miejscowe konie stepowe, tworzące początkowo mieszankę centralnoazjatyckich linii krwi, którą następnie udoskonalono przez krzyżowania z końmi arabskimi, jomudzkimi (z Persji) oraz karabajerami — dużą rasą Uzbekistanu o orientalnym rodowodzie i arabskich oraz turkmeńskich przodkach. W procesie formowania typu uwzględniano także wpływy konia achał-tekińskiego oraz turkmeńskie. W czasach współczesnych dokonywano krzyżowań z końmi tierskimi, arabskimi oraz pełnej krwi angielskiej.
Stada utrzymywane są na wolnym wypasie przez cały rok, co sprzyja kształtowaniu cech wytrzymałościowych i odpornościowych w populacji, a wiosną przemieszczają się na wysokie górskie pastwiska. Klacze są dojne zgodnie ze starą, nomadyczną tradycją. Młode konie poddawane są lokalnym próbom użytkowym i wyścigowym na torach w Duszanbe i Taszkencie, co jest elementem selekcji użytkowej.