Byłe państwo ZSRR składało się z rozległych terenów leśnych, stepowych oraz wysokich, odległych gór, gdzie klimat był surowy, a życie od wieków ulegało niewielkim zmianom. Na początku XX wieku Sowieci wspierali hodowlę rodzimych koni, przystosowanych do lokalnych warunków i sposobu życia, a następnie udoskonalali je poprzez krzyżowanie i selektywną hodowlę, przy czym testy użytkowe służyły jako środek oceny. Ustalono standardy rasowe z dokładnymi wymiarami ciała. Do hodowli kwalifikowano jedynie osobniki, które najbardziej odpowiadały określonemu standardowi.
Pokrój Sylwetka Pokrój konia lokajskiego charakteryzuje się cechami typowymi dla południoworosyjskich ras górskich. Jest to osobnik o zwartej budowie, przeznaczony do wszechstronnych zastosowań, wykazujący dużą wytrzymałość. Średnia wysokość w kłębie wynosi około 150 cm–152 cm. Głowa i szyja Szyja konia lokajskiego jest krótka, prosta i dobrze umięśniona, harmonizująca z prostą głową o nieskomplikowanym profilu. Głowa ma średnie rozmiary i masywną strukturę, natomiast szyja jest krótka i prosta. Tułów Łopatki są dobrze ukształtowane, stosunkowo skośne, a klatka piersiowa pojemna, głęboka i szeroka. Kłąb wyraźnie zaznaczony, a grzbiet krótki.