Hartert, 1910 – północna Algieria i północna Tunezja. E. rubecula valens Portenko, 1954 – południowy Krym. E. rubecula caucasicus Buturlin, 1907 – wschodnia Turcja i Kaukaz. E. rubecula hyrcanus Blanford, 1874 – południowo-wschodni Azerbejdżan i północny Iran. E. rubecula tataricus Grote, 1928 – góry Ural i południowo-zachodnia Syberia.
Rudzik uznawany jest obecnie za jedynego przedstawiciela rodzaju Erithacus, choć w 2022 roku Sangster i inni zaproponowali uznanie dwóch podgatunków z Wysp Kanaryjskich (superbus i marionae) za osobne gatunki.
Opis Wygląd zewnętrzny thumb|250px|Rudziki śpiewają przez cały rok, choć najintensywniej wiosną o zachodzie słońca Sylwetka smukła i wyprostowana lub krągła i przysadzista. Obie płci ubarwione jednakowo, zbliżone są też rozmiarem. Najbardziej charakterystycznym elementem upierzenia jest ruda pierś, gardło i boki głowy. Z czasem rudy kolor jaśnieje i matowieje. Upierzenie z wierzchu oliwkowo-szare, oddzielone od rudej plamy szerokim popielatym pasem. Spód ciała biały, boki w bladym, szarobrązowym odcieniu. Kuper szarobrązowy, ogon i pokrywy nadogonowe brązowe. Dziób i cienkie, długie nogi ciemnobrązowe. Duże, ciemne oczy, które pozwalają mu na dobre widzenie w półmroku zarośli. Zaznaczona wypukła klatka piersiowa. Skrzydła są oliwkowoszare.