Język dokumentów posiada cechy fonetyczno-morfologiczne, takie jak „ciekanie”, „dziekanie”, „akanie”, a ich treść przedstawia ówczesne realia geograficzno-historyczne i obyczajowe. Podobne cechy językowe ma pochodzący z 1468 roku Sudiebnik Kazimierza Jagiellończyka, który jest zbiorem ustaw prawnychT. Poźniak, Literatura białoruska, w: Dzieje literatur europejskich, T. 3, Cz. 1, red. W. Floryan, Warszawa 1989, s. 634.. Do XVI-wiecznych zabytków piśmiennictwa białoruskiego należą Statuty Wielkiego Księstwa Litewskiego, wydane w latach 1529, 1566 i 1588, zawierające obowiązujące w całym państwie przepisy prawa publicznego, prywatnego i karnegoT. Poźniak, Literatura białoruska, w: Dzieje literatur europejskich, T. 3, Cz. 1, red. W. Floryan, Warszawa 1989, s. 636..
Dziejopisarstwo Zabytkami literatury starobiałoruskiej są latopisy północno-zachodnio-ruskie, powstałe w XIV wieku, a zachowane w kompilacjach i odpisach z XV i XVI wieku, na przykład, doprowadzona do 1446 roku kronika Pokrewieństwo książąt litewskich, znana także pod tytułem Początek rodu litewskiego. Charakter ich narracji zmienił się: w odróżnieniu od latopisów staroruskich, które zawierały chronologiczny opis dziejów, kroniki litewskie tworzyły pragmatyczny wykład historii Rusi i Litwy, zawierały także liczne dygresje narracyjno-epickie.