Słońce w wierzeniach Basków było rodzaju żeńskiego i być może w starożytności uważano je za córkę Ziemi. W dzień oświetlało właśnie ziemię, świat żywych, a w nocy – przesuwając się pod ziemią z powrotem na wschód – podziemny świat duchów i umarłych. Gdy zachodziło, żegnano je słowem agur (pol. „pa, pa”), by nie odchodziło zasmucone. Symbolizowane było przez osty, którym przypisywano moc chronienia przed złymi mocami, swastykę, koła (koncentryczne i ze szprychami), gwiazdy pięcioramienne i elipsy.

Ślady kultu solarnego widać też w sposobie, w jaki Baskowie budowali domy – stawiano je w taki sposób, by główne wejście skierowane było na wschód i mogły przez nie wpaść do domu pierwsze promienie słoneczne.

Nie istniały wyobrażenia podobne do istniejących w mitologii greckiej czy rzymskiej, kojarzące słońce z rydwanem, ani – jak w mitologii egipskiej – ze słoneczną barką. W średniowieczu, za czasów intensywnej chrystianizacji, zaczęto jednak – przynajmniej sporadycznie – utożsamiać je z Matką Boską.