Nie tylko starożytny Św. Augustyn wyznawał teorię nauki języka przez wskazywanie – definicje ostensywne były podstawą poznania chociażby dla Bertranda Russella, nauczyciela i mentora Ludwiga Wittgensteina. „Takich właśnie prymitywnych postaci języka używa dziecko uczące się mówić. Nauczanie języka nie jest tu objaśnianiem, lecz tresurą”, czytamy w §5. Słowa takie jak objaśnianie lub definicja są zbyt wielkie; przecież dziecko nie pyta o nazwy, ono jedynie łączy pewne zachowania rodzica z wydawanymi przez niego dźwiękami.
Właśnie: zachowania. Wittgenstein zauważa, że przypisywanie wyobrażenia przedmiotu do serii dźwięków jest tylko jednym z możliwych efektów takiego nauczania. W przykładzie z budowniczym nie jest wcale pewne, czy wyraz płyta ma wzbudzić wyobrażenie płyty w umyśle pomocnika, czy też spowodować, że przyniesie konkretny przedmiot, w tym wypadku – płytę. Jeśli wyszkolimy nasze dziecko tak, żeby dźwięki przywodziły mu na myśl idee, to tak się zapewne wydarzy, ale wynikać to będzie z określonego systemu, w którym będziemy je szkolić. Można sobie wyobrazić inne systemy.