Stacja S-Bahn 9 października 1939 otwarto na zachód od dworca czołowego, zbudowany wedle projektu Richarda Brademanna, podziemny dworzec kolei miejskiej. Pociągi ze stacji Priesterweg i Schöneberg wjeżdżały na wschodni peron, zaś z północnej części tunelu, ze stacji Potsdamer Platz – na zachodni. Przy tym peronie znajduje się także tor przygotowany dla rozwidlenia linii w kierunku Dworzec był już gotowy w stanie surowym w 1936, kiedy jednak na osobiste życzenie Hitlera rozpoczęto wyburzanie jego znacznej części w celu podłączenia kolejnej linii., do którego uruchomienia jednak nigdy nie doszło i obecnie jest on wykorzystywany jako tor odstawczy. Przez pierwszy miesiąc kursował jedynie skład na linii w kierunku Schöneberg i Wannsee. Linię na Priesterweg otwarto 6 listopada 1939, natomiast przejście do dworca dalekobieżnego oddano do użytku dopiero 19 grudnia 1940.
Stacja ma formę nakrytej płaskim stropem hali z trzema rzędami kwadratowych stalowych słupów (na peronach wyspowych oraz między dwoma środkowymi torami). Boczne ściany zatorowe pokryte są płytami z mlecznego szkła w formacie 53×32 cm, zaś słupy płytami ze szkła zielonego.