Opis klasyczny i cięcie Heisenberga Jednym z najbardziej charakterystycznych elementów tradycji kopenhaskiej jest nacisk na klasyczny, jednoznaczny opis aparatury i wyników. Bohr podkreślał, że fizycy muszą komunikować ustalenia eksperymentalne w języku zwykłych pojęć doprecyzowanych przez fizykę klasyczną. Heisenberg częściej mówił o granicy między systemem traktowanym kwantowo a aparatem lub obserwatorem traktowanym klasycznie.
Ta granica bywa nazywana cięciem Heisenberga, a ze względu na rolę von Neumanna (1932) także cięciem von Neumanna-Heisenberga. Jej położenie jest dowolne tylko do pewnego stopnia: można je przeprowadzić jedynie w obszarze, w którym opis kwantowy jest efektywnie równoważny klasycznemu, i nie wyżej, niż pozwalają na to stała Plancka oraz zasada nieoznaczoności. W ujęciu Heisenberga można ją przesuwać bez zmiany przewidywań empirycznych, o ile końcowy wynik jest zapisany w klasycznie rozpoznawalnej postaci. U Bohra podział nie był dowolnym rozdzieleniem dwóch rodzajów materii, lecz rozróżnieniem funkcji opisu w konkretnym układzie eksperymentalnym.